Moje tegoroczne odkrycia książkowe

 Czy lubicie czytać/słuchać książki pojedyncze czy serie książek?

Ja wole pojedyncze, ale raz na jakiś czas wybieram serie książkowe. Najczęściej jak już wybiorę serie to potrafię zżyć się z bohaterami, ze ciężko mi później zacząć coś czytać. To chyba jeden taki powód dlaczego wole jednak pojedyncze książki.

Za to w tym roku pochłonęły mnie dwie serie. Pierwsza to cykl Cienie przeszłości Mieczysława Gorzki, a drugi to cykl Dioniza Remańska Hanny Greń. Zdecydowałam się o nich napisać, bo są na prawdę godne uwagi i przeczytania. 

Cykl Cienie przeszłości, a głównie pierwsza część cyklu była dosłownie wszędzie, przeglądałam Instagram to co drugi, trzeci post była ta powieść, na Facebooku na forach książkowych też i wszyscy ja zachwalali. Tego dnia czekało mnie kilka godzin pracy nad paznokciami, a to był bardzo dobry czas na książę do słuchania. W ten sposób rozpoczęłam przygodę z tym cyklem. W cyklu mamy książki „Martwy sad”, „Iluzja”, „Totentanz”. Książki trzymające w napięciu, czytając myślałam, że znam rozwiązanie choć często byłam w błędzie. Ja bardzo lubię jak książka mnie zaskakuje. Kiedy ja jestem pewna że będzie po mojej myśli, a okazuje się całkiem inaczej to uczucie zaskoczenia i ciekawości nie pozwala na przerwanie książki.

Czy ja lubię długie cykle? Raczej nie. Czy cykl składający się z 5 książek jest długi? Dla mnie tak. Jednak cykl Hanny Greń z Dionizą Remańską,  był zaskakująco rewelacyjny pomimo tych 5 części. Od pierwszej książki polubiłam główna bohaterkę Dionize. Pochłaniałam książka za książką, a jak skończyła się ostatnia z nich czułam jakiś dziwny smutek. Po tym cyklu z Dionizą przez tydzień nie mogłam wsiąść się za następna książkę. Każda kolejna książka coraz bardziej mnie wciągała. Powiedziałabym ze były to powieści z tych lżejszych co dla mnie było bardzo przyjemne. Książki w tym cyklu „Wioska kłamców”, „Wieży krwi”, „Piąte przykazanie”, „Miasto głupców”, „Śmiertelna dawka”.